یه بار از یکی که خیلی قبولش دارم ، دلگیر شدم و خواستم ببُرم ازش . سَرو گفت "اگه این آدم ، این بدی رو داره ، خوبی هایی هم برای تو داره . از دستش نده" . امروز هم از یه نفر ناراحت شدم ، سَرو گفت "باید آدما رو خاکستری ببینی . هر کسی ، هم خوبی هایی داره ، هم بدی هایی" . سَرو معتقده آدم  ِ سفید ، یا سیاه وجود نداره . می گه همه ی آدما خاکستری هستند .

زمستون و بارون ، یعنی اوج ِ خاطرات ِ من ( ۱ ، ۲ ، ۳ ، ۴ ) . این بارون ، برای من ، مثل ِ بوی ادکلنی می مونه که وقتی حس ِ ش می کنی ، یهو خاطرات هوار می شن سر  ِ ت . این بارون باعث شده که خاطرات ِ با او بودن ، توی ذهنم تکرار بشه . پشت ِ چراغ قرمز ، بارون داره می خوره به شیشه . شیشه ها رو می کشم بالا . ضبط خاموشه . می خوام فقط صدای بارون رو بشنوم . سکوت و صدای بارون و یاد ِ او . یادم میاد که دلم می خواست باران صداش کنم . دلم تنگ شده برای نوازش کردن و بوسیدنش ، دلم تنگ شده برای اون روزها . بارون رو تماشا می کنم ، یه لبخند نقش می بنده روی لبم . لبخندی که می گه "من بالاترین عشق رو تجربه کرده ام".

پی نوشت :

مازیار فلاحی ، توی ترانه ی زیر  ِ بارون ، می خونه :

زیر  ِ بارون نفسات ُ دوس دارم
بوی خوب ِ تو رو بارون می گیره
با تو زندگیم چه رویایی می شه
با تو این قلب ِ یخی جون می گیره .

دوس دارم تموم  ِ لحظه هام ُ با تو باشم
دوس دارم که دست ِ گرمت ُ بگیرم
دوس دارم تموم  ِ خاطراتم با تو باشه
دوس دارم توو انتظار  ِ تلخ ِ تو بمیرم .

دوس دارم فقط چشات ُ وا کنی
تا ببینی که چقدر دوس ِ ت دارم .

* لامپ ِ دستشویی ِ خونه ی سَرو و سپید ، آبی بود . رنگ ِ خوبی بود . من هر بار می رفتم داخل ، هی به پوستم ، لباس هام ، لاک َ م و دمپایی نگاه می کردم . رنگ ِ همه چیز عوض می شد . یه بار موقع ِ پریودی ، یه لحظه ترسیدم . به جای قرمز ، سبز  ِ جلبکی دیدم : )

سَرو رفته دستشویی ، صداش میاد که می گه "یه بار باید بیایم اینجا شام بخوریم" . من و سپید هی فکر می کنیم منظورش کجاست . می گه اینجا نور  ِ قشنگی داره ، فضاش خوبه . منظورش دستشوییه : )   کنار  ِ جیگرکی پارک کرده ایم ، بوی جیگر میاد ، می گه "اصلاً لازم نیست شام بخوریم . خوبه آدم اینجا پارک کنه و نون ِ خالی گاز بزنه ، با بوی جیگر" . یه وقتایی که نه ، 99 درصد ِ اوقات ، داره شوخی می کنه . من شوخی هاش رو دوست دارم ، لهجه ی قشنگش رو هم دوست دارم . اینجور مواقع ، دلم می خواد فشارش بدم . همینکار رو هم می کنم . رژ  ِ من گذاشته روی اُپن ، می بینم ایستاده کنار  ِ اُپن ، پُشت به ما . معلومه داره چیکار می کنه . داره کنجکاوی می کنه . بر می گرده ، رژ  ِ جیگری ِ پسرکش ِ من رو زده و لبخند می زنه . دست هام رو می شورم و می رم از پشت سمت ِ سَرو ، لباسش رو ناز می کنم . می گم تو چه پسر  ِ خوبی هستی . بعد از یه کم می گم "خُب دیگه کافیه ، دست هام خشک شد" .

* ساغر داره بزرگ می شه ( سه سال و هفت ماهشه ) . دعواش می شه ، باباش می خواد آرومش کنه ، داد می زنه می گه "به من توضیح نده" . یا می ره توی اتاقش و می گه "می خوام تهنا باشم" . توی ماشین ، بین ِ دو صندلی ِ جلو ایستاده و یهو گریه می کنه . می گیم چی شده ؟ می گه "عصبانیَم" . من و سپید همدیگه رو نگاه می کنیم . اولین باره که اینطوری می گه . یا مثلاً گریه می کنه و می گه "ناراحتم" . این جمله اش آدم رو خیلی ناراحت می کنه . یه سوزی توی صداش هست . از ماشین پیاده شده ام ، می گم "ساغری ! خدافظ" . داد می زنه "دوس ِ ت دارم" . منم داد می زنم "منم دوس ِ ت دارم" . می گه "من سه تا دوس ِ ت دارم". می گم "من هفت تا دوس ِ ت دارم" . می دونم که برای او ، هفت ، عدد آخره . هفت یعنی خیلی ، یعنی کامل . وقتی می خواد بگه همه تون ، می گه "هفت تاتون" . به باباش می گه "تو خودت آقایی ِ منی" . به من می گه "تو خودت خاله نارنجی ِ منی" .

* فندق این چوب ِ دکترها رو دوست داره . هنوز دکتر حرف نزده ، فندق دهنش رو وا میکنه که یعنی دکتر چوب بذاره . یا وقتی وارد می شه ، درجا می گه "چوب بده" . 4 تا چوب از دکتر گرفته آورده . به خودکار می گه "آبی" . جیغ می کشه و به دکتر می گه "بده ، آبی" ، خودکار  ِ دکتر رو بر می داره و نمی ذاره بنویسه . نصف ِ شب بیدار شده ، به جای اینکه بگه "مامانی" ، می گه "عمه" . البته فکر کنم منظورش خواهریه . بیشتر با اون اُخته تا من . من رو کمتر می بینه . با خواهری یه عالمه عکس داره ، با من فقط شاید 5 تا . چون من همیشه پشت ِ دوربینم .

* مرحوم مورفی زنده نیست که یه قانون به قوانین ِ ش اضافه کنه . یعنیا ، هر بار که من می رم توی حیاط و پام رو می ذارم توی دمپایی که برم دستشویی ، یهو مادربزرگه از اتاقش میاد بیرون ، یعنی می خواد بره دستشویی . خُب اون ارجحیت داره . پس من بر می گردم داخل . حالا اگه من برسم تا دستشویی ، و او هنوز نیومده باشه ، همین که در  ِ دستشویی رو می بندم ، صدای واکر  ِ ش میاد . با اعصاب خوردی میام بیرون دیگه . اصلاً من تا جایی که یادم میاد ، همیشه از اینکه خونه مون یه دستشویی داره ، اعصابم خورد بوده .

* فندق ، الآن یه سال و هفت ماهشه . باباش می خونه "یه توپ دارم ..." ، جواب می ده "گیلیگیلی" . باباش ادامه می ده "سرخ و سفید و ..." ، جواب می ده "آآآبی" . تازه یاد گرفته می گه "عمه" . جای من رو می دونه . میاد در  ِ اتاقم رو می زنه و صدا می زنه "عمه" . در رو که باز می کنم ، من رو همچین می زنه کنار و سعی می کنه از بین ِ من و در ، خودش رو هــُل بده داخل . وقتی جلوش رو می گیرم و بغلش می کنم که ببرمش بیرون ، هی چنگ می اندازه که یه چیزی رو برداره و با خودش ببره . کلاً این صحنه ی ورودش به اتاق ِ من ، خیلی خنده داره .

* کلاس ِ هیپ هاپ ، دیروز یه روتین رو شروع کردیم ، ضرب های اولش ، اون حرکت ِ معروف ِ مایکل جکسونه ، که پاهاش رو روی زمین می کشه و می ره عقب ( moonwalk ) . آی سخته . ضرب های بعدی ، از اوناس که باید دستت رو طوری توی هوا تکیه بدی ، که انگار داری شیشه رو لمس می کنی . بعضی جاهاش هم باید عین ِ رباط حرکت کنی . روتین ِ قشنگ ، اما سختیه : )

* این در  ِ اتوماتیک ِ اداره ، برای سرعت ِ من تنظیم نشده . همیشه طوریه که تا نوک ِ بینی ام باهاش برخورد نکنه ، در باز نمی شه . آخرش من با صورت می رم توی این در .

سَرو و سپید رو دعوت کردم برای شب ِ یلدا . قرار شد میزبانی کنم ، اما توی خونه ی اونا . سپید پیشنهاد  ِ کمک داد ، قبول نکردم . چون مهمونی ِ یلدا ، پیشنهاد ِ من بود و دلم نمی خواست اون بیفته توی زحمت . آجیل گرفتم . پودر  ِ کیک ِ آناناسی گرفتم . برای اولین بار ، کیک ساختم . خواستم دونه های انار بریزم توی کیک ، اما خواهری گفت بهتره گردو بریزی . پس ، گردو ریختم . خامه ی آماده گرفتم . برای رنگی کردن ِ خامه ، رنگ های خوراکی ِ قرمز و زرد و سبز خریدم . هندونه گرفتم ، به صورت  ِ مربع های بزرگ قاچ کردم ، گذاشتم یخچال خنک شه . انار خریدم و دون کردم . سَرو ، انار  ِ تــُرش دوست داره . برای پیدا کردن ِ انار  ِ تــُرش ، 6 جا رفتم و گیرم نیومد . آخرش هم دومزه گرفتم ، فقط برای اینکه شب ِ یلدا انار  ِ قرمز داشته باشیم . هندونه ای که گرفته بودم هم ، قرمز نبود و صورتی بود . من نمی دونم چرا برای یلدا ، دقیقاً دو تا چیز رو که فصلشون گذشته باید گرفت ؟ انار   ِ تــُرش و هندونه ی قرمز ، آخر   ِ پائیز گیر نمیاد که . حدأقل خرمالو رو می ذاشتند برای یلدا ، تا من می تونستم یه عالمه خرمالوی نارنجی  ِ نرررم ، که سَرو دوست داره ، بگیرم و بذارم یخچال خنک ِ خنک بشه . پودر  ِ ژله ی انار خریدم . آب انار  ِ تــُرررش گرفتم ، ظرف هم که نبرده بودم ، پس اول با نی ، کمی اش رو خوردم ، فقط برای اینکه توی ماشین نریزه . تــُرررش شدم ، یه وری شدم ، بعدش گذاشتمش توی جالیوانی  ِ کنار  ِ دنده ، و آروم رفتم خونه . بالاخره این جالیوانی ِ 111 ، برای من کاربرد داشت . البته می شه آب معدنی هم گذاشت تووش . پودر  ِ ژله ی انار رو ، با آب انار ساختم ، دونه های انار هم ریختم توی قالب . مواد  ِ لازانیا گرفتم ، سُس گرفتم ، چند ورق ِ کلُفت ِ کالباس گرفتم و با قالب های قلب و گل و ماه و ستاره ، کالباس رو به این 4 شکل در آوردم ، برای تزئین ِ لازانیا . پاستيل ِ شكل ِ هندونه و پاستیل نوشابه ای گرفتم . هندونه ای برای اینکه هندونه به یلدا ربط داره ، و نوشابه ای برای اینکه سَرو این طعم رو دوست داره . شوکو دراژه هم گرفتم . کاپوچینو هم داشتم و گذاشتم توی وسایل ، که با کیک بخوریم .

بگذریم از اینکه من خودم ظرف نداشتم ، ظرف های مادری رو هم دوست نداشتم ، و دقه ی نود ، تصمیم گرفتم برم و ظروف ِ چینی برای انار و هندونه و آجیل و کیک بگیرم . رفتم حمام . موهام رو مُوس زدم . دو ساعت گیر  ِ  هندونه و ژله و انارها بودم و هی با خودم می گفتم ، من با موهای فر شده ی باز ، چطور برم تا مغازه و ظرف بخرم ؟ پُف ِ موهام رو چه کنم ؟ اینقدر هی موهای بلند  ِ فر  َ م رو تصور کردم ، بعد لحظه ی آخری ، دیدم اصلاً فر نشده که . فقط داره عین ِ چوب ، خشک می شه و نمی شه حتی شونه اش کرد و صافش کرد . پس ، دوباره رفتم موهام رو شستم و سشوار کشیدم . دیگه وقت ِ سوهان ِ ناخن و لاک و آرایش نداشتم . خوبه که کیک و ژله ها رو شب ِ قبل ساخته بودم و اینطوری وقت کم آوردم . خلاصه رفتم سریع ظرف ها رو خریدم و کیک و هندونه و انار و آجیل و ژله ها و … ، همه رو روی صندلی ِ عقب و کف ِ ماشین گذاشتم و با سرعت ِ 20 تا رفتم خونه ی سَرو و سپید : )   سپید و من ، خامه ی قرمز و سبز رو ساختیم ، و کشیدیم روی کیک . می خواستیم این کیک رو بسازیم ، اما خُب معلوم شد ، اون خامه کشیدن ، کار  ِ یه حرفه ای بوده . بعد رنگ ِ غذایی ِ قرمز ، معلوم شد که آلبالویی ریخته اند توی یه شیشه و رووش نوشته اند قرمز . در نتیجه ، کیک  ِ مون صورتی شد و اصلاً شکل ِ عکسی که داشتم نشد : ) بعدش سپید زحمت ِ ساخت ِ لازانیا رو کشید . بهشون گفته بودم از ساعت 6 چیزی نخورید که جا داشته باشیم . خودم که از 3 چیزی نخورده بودم . ساعت 10 لازانیا آماده شد ، و اول لازانیا رو خوردیم . ساعت 12 شب ، هی همدیگه رو نگاه می کردیم که آیا یلدا بگیریم یا نه ؟ اصلاً جا داریم برای خوردن ؟ انار خوردیم ، آجیل خوردیم ، هندونه خوردیم ، کیک خوردیم ، اما دیگه جای کاپوچینو نداشتیم . و همون اول دیدم که نه میز جای پاستیل و دراژه داره ، نه شکم  ِ ما : ) پس ازشون گذشتم . و در آخر اینکه تا ساعت 4 بیدار بودیم : )

پی نوشت 1 :

از الآن ، یه عالمه مدل ِ کیک و کاپ کیک و بیسکوئیت و ژله و تزئین ِ میوه ، برای یلدای بعدی دارم : )  این اولین باری بود که کیک و ژله ساختم . اولین بار بود که میزبانی می کردم . اینقدر استرس ِ درست در اومدن ِ کیک و ژله ها داشتم . اینقدر گشتم دنبال ِ انار  ِ تــُرش . اینقدر هی گفتم هندونه ی قرمز گیرم میاد یا نه ؟ که دیگه نتونستم روی مدل یا تزئین ِ خوردنی ها تمرکز کنم . یه تجربه بود دیگه . دفعه ی بعد بهتر انجامش می دم . و اینکه ، ماشین چیز  ِ خوبیه . عشق ِ ماشین نیستم . ولی چون راحتی ام رو فراهم کرده ، ازش خوشم میاد . 

پی نوشت 2 :

هی صبر کردم و از یلدا ننوشتم ، که یعنی فوتوشاپ نصب کنم و حجم  ِ عکس ها رو کم کنم و بذارم ، اما نصب نشد که نشد . پس تا یلدای بعدی نیومده ، من در مورد ِ این یلدا می نویسم ، بعد عکس هاش رو می ذارم .

من ؟ پُر از آرزو ام . پُر از زندگی . پُر از شور . پُر از فکر . پُر از هیجان . پُر از عشق .

دیگه مهم نیست زندگی یا تقدیر ، طبق ِ میل ِ من باشه یا نباشه . می خوام از امروز به بعد ، زندگی کنم . می خوام توی لحظه زندگی کنم . سخته ، اما سعی ام رو می کنم . می خوام از جوانی ام لذت ببرم . زندگی ِ بعدی وجود نداره . من فقط یه بار زندگی می کنم . می خوام زندگی کنم .

برای خودم برنامه دارم . بعداً می گم . برای یلدا ، به سپید گفتم "می شه چهارشنبه تون رو بذارید برای من ؟ که یلدا با هم باشیم ؟" ، و در نتیجه قراره یلدا با سَرو و سپید و ساغر باشم .

فکرم خیلی خیلی مشغوله ، سَرَم هم شلوغه ( کدوم متولد ِ بهمن هست که فکرش یه دقه آزاده ؟ یا اینکه یه دقه وقتش آزاده ؟ ) . چند روز سفر بودم و الآن خیلی کارها دارم برای انجام دادن . یعنی می خوام بگم برای همینه که نمی تونم راحت بشینم و براتون بنویسم . وگرنه دلم می خواد هی از خودم بگم ، از سفر ، از سَرو و سپید و ساغر ، از فندق ، از عشق ، از عشق ، از عشق .

* آدم باید اینقدر وجدان و معرفت داشته باشه ، که اگه موقع ِ از پارک در اومدن ، زد به یه ماشین ِ پارک شده ؛ معذرت خواهی و شماره تلفنش رو ، بذاره زیر  ِ برف پاک کن ، بعد گاز بده بره . خوبه که اینقدر با فاصله ازش پارک کرده بودم . سپر  ِ عقب رو زخم کرده و رفته .

* ماشین رو توی یه کوچه پارک کرده بودم . یه کوچه که هم سمت ِ راست و هم سمت ِ چپ ِ ش ، پر از درهای بزرگه . آدم اونجا نمی دونه کجا پارک کنه که جلوی در  ِ خونه ی کسی نباشه . یه جا پارک کردم ، جایی پارک کردم که همسایه اذیت نشه . ولی ظاهراً اذیت شده بود . سوار  ِ ماشین که شدم ، یه کاغذ زیر  ِ برف پاک کن بود . نوشته بود "لطفاً جلوی در پارک نفرمائید" . از ادبش خوشم اومد . توقع ِ لحن ِ بد داشتم . خُب من از این آدم چیز یاد گرفتم .

آقای خواستگار ، بعد از اینکه تمومش کردیم ، چند روز بعد زنگ زده می گه نظرت عوض نشده ؟ می گم نه . بهش نمی گم که دیگه کلاً جواب ِ من منفیه ، و اون فکر می کنه اگه من رو قانع کنه که برای من بیشتر از بقیه وقت می ذاره ، بله رو می گم . دیگه برنامه ی فشرده اش برام مهم نیست . امتیازهای منفی اش اون شرایط ِ خوب ِ ش رو می پوشونن . هی دوباره نظرات ِ بی خود ِ خودش و دوست هاش رو تکرار می کنه . می گم من رو با زن های دوست هات مقایسه نکن . من و اونا ، هیچ شباهتی به هم نداریم . من روش ِ زندگی ِ اونا رو قبول ندارم . می گم آیا تو شُروط ِ من رو قبول کرده ای ؟ باهاشون کنار میای ؟ می گه نه . می گم پس چرا زنگ زده ای ؟ هی چونه می زنه و سعی می کنه نظر  ِ من رو عوض کنه . حذف توو سرش بخوره . حاضر به کم کردن ِ هیچکدوم از تفریحاتش نیست . می گه تو خودخواهی . بحث نمی کنم . می گم آره من خودخواهم . می گه "گذشت داشته باش" . می گه من از خیلی چیزا گذشت کرده ام ، تو هم گذشت کن . مردک گـُه می خوره . مثلاً من چه امتیاز  ِ منفی دارم که داره نادیده می گیره ؟ می گم این "خیلی چیزا" که می گی ، بگو من بدونم چی هستن . نمی تونه چیزی بگه . کم میاره . دلم می خواد بشورمش بذارمش کنار . ولی چون در سطح ِ من نیست ، بحث نمی کنم . اصلاً ارزش ِ این رو نداره که اعصاب ِ خودم رو خورد کنم . از آدم  ِ بی شعور چه توقعی دارم من ؟ تقصیر  ِ خودش هم نیستا . با یه مُشت آدم  ِ بی شعور رفاقت داره . بیشتر از این ازش بر نمیاد . مردی که 9 سال از من بزرگتره ، هنوز معنی ِ گذشت رو نمی دونه . با این حرف هاش ، هی از چشمم میفته . وقتی می گم کل ِ آشنایی و خواستگاری رو از ذهنم پاک کرده ام ، تعجب می کنه . می گم خُب وقتی تو آخرین بار تند و زشت حرف زدی ، و می دونم به درد  ِ هم نمی خوریم ، دیگه دوباره فکر کردن نداره که .

اینقدر چونه زد ، گفتم نظرم عوض نمی شه و شُروط  ِ من سر  ِ جاشه . می دونستم قبول نمی کنه ، یه جوری لجبازی کردم ، که دیگه برنگرده . براش سخت ترش هم کردم . اگه قبلاً می گفتم بعضی چیزا رو کم کن . این دفعه گفتم باید حذف کنی . دلم می خواست هر چه زودتر ، این موضوع تموم بشه و مسیر  ِ قبلی ِ زندگی ام رو برم . همون شد که فکر می کردم . کوتاه نیومد ، خداحافظی کرد و تمام .

تموم شد . چیزی که همیشه دغدغه اش رو داشتم . اینکه چشم های ضعیفم ، چقدر من رو اذیت می کردند . بعضی وقت ها می گم باورم نمی شه که بالاخره تصمیم گرفتم و اقدام کردم . گاهی اوقات ، شب ها که سَرَم رو می ذارم روی بالش ، یه لحظه دستم می ره سمت ِ چشم َم ، که یعنی عینک رو در بیارم و بذارم کنارم . چند بار موقع ِ قطره ریختن ، یه لحظه خواسته ام عینک رو بردارم و قطره بریزم .

اطرافیان و همکارها ، من رو کشته اند از بس می گن "چقدررر لاغر شده ای ! دیگه رژیم نگیر !" . من وزنم ثابت مونده ، رژیم  ِ لاغری هم ندارم . به خاطر  ِ اینکه عینک ندارم ، و به خاطر  ِ گود  ِ زیر  ِ چشم هام ، فکر می کنند لاغر شده ام . دارم به قیافه ی بدون ِ عینکم عادت می کنم . بقیه هم عادت می کنند . تا اینجاش که راضیم . خُب باید چند ماه بگذره که دید َ م کامل و واضح بشه . فعلاً چهل روز گذشته . چند هفته ی دیگه هم معاینه دارم . وااااای خدا . دوباره باید اینهمه راه رو برم تهران و برگردم . به اتوبوس و 30 ساعت رفت و برگشت و تنهایی و گردن درد و کمردرد و باسن درد و سر رفتن ِ حوصله که فکر می کنم ، سَرَم گیج می ره .

تا حالا ، شما و اطرافیانم بهم گفته اید "چشم های نو مبارک" . حالا خودم به خودم تبریک می گم .