* عُقده ای شده ام به خدا . هی روزشماری می کنم که این امتحانهای میان ترم و پایان ترم زودی تموم بشه ، من بشینم کتابهای مورد علاقه ام رو بخونم . من اگه یه کتاب رو دوست داشته باشم و بذارن مثل ِ بچه ی آدم زندگیم رو بکنم ، حدأکثر توی دو روز تمومش می کنم . حالا ببینید لیست ِ کتاب هایی که خریده ام و می خوام بین ِ دو ترم بخونم !!!

 

 

روی ماه خداوند را ببوس ( مصطفی مستور )

حکایت عشقی بی قاف بی شین بی نقطه ( مصطفی مستور )

اُتللو ( ویلیام شکسپیر )

مردی برای تمام فصول ( ویلیام شکسپیر )

دُن کیشوت ( سروانتس ساودرا )

رازهایی درباره عشق ( باربارا دی آنجلیس )

کابوس ( مانا نیستانی )

خانه اشباح ( مانا نیستانی )

پازل عاشقانه آقای کا ( مانا نیستانی )

میناگر عشق ( مولانا )

عطر سنبل عطر کاج ( فيروزه جزايري دوما )

سووشون ( سیمین دانشور )

 

 

 

 

* کی می گه من جهیزیه ندارم ؟

مگه ایـــــــــــــن همه کتاب ( انگلیسی و فارسی – آموزشی ، ادبی ، روانشناسی ) و مجله ( آشپزی ) و دیکشنری ( 9 جلد دیکشنری ِ ریز و درشت + یه دونه که تصمیم دارم بخرم ) و سه کیف ِ 80 تایی سی دی و هزار تا عروسک و ..... ، چیه ؟ کم پول بابت ِ اینا داده ام ؟ همین که تمام ِ این کتاب ها و فیلم ها توی این مغز ِ گنجیشکی ِ من هست ، کمه ؟ این که یه خانم ِ اهل ِ مطالعه گیرش میاد ، کمه ؟ ( چی ؟ کدوم مرد ِ خوشبخت رو می گم ؟ والا خیلی وقته سفارش داده ام ، هنوز که ساخته نشده ! ) . این که مجبوره یه اتاق ِ دنج رو به کتابخونه اختصاص بده ، کمه ؟ ( حاضرم اتاق خواب نداشته باشیم اما کتابخونه رو حتمــــــــــاً داشته باشیـم ) . مگه فکر کردی همین کیف ِ کودکستانم و متعلقاتش ، کم چیزیه ؟ مگه متعلق به کم آدمیه ؟ نــــــــوزده سال قِدمَت داره . مگه کم پولی بابت ِ این مجله های آشپزی رفته ؟ نباید ازم ممنون باشه که اینا رو براش جمع آوری کرده ام که روزی یه نوع غذا و کیک برام بسازه ؟!

 

 

مراسم ِ جهاز بَرون رو چیکارش کنن ؟

خُب این که فکر کردن نداره . خودم رو بذارن توی سینی ، بذارن روی سرشون و بچرخن .

 

 

 

 

پ . ن : تمام ِ این خُزعبلاتی که بافتم ، در نتیجه ی بی خوابی ها و استرس ِ درس هاست که

           همچنان ادامه داره . بیچاره دختر ِ مردم دیوانه شده !

 

و . ن : شرافت ِ مَرد همچون بکـ.ـارت یک زن است . اگر یک بار لکه دار شد دیگر هیچ چیز

         جبرانش را نمی تواند . ( دکتر علی شریعتی )

 

ب . ر : دلم ، گل ِ نرگس می خواد ! 

 

و . ن : من نمی دونم این ماه از کدوم طرف در اومده که حافظ ، امشب قشنگ و دقیـــــــــق

         جوابمو می ده !

 

            من : ....

            حافظ : چشم آسایش که دارد از سپهر تیز رو       ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

            من : ....

            حافظ : گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر             بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

 

 

 

 

* می گم شما یه معلم ِ ریاضی ِ خوب ، در حد ِ پیش دبستانی ، سراغ ندارید ؟

فقط می خوام به این مادره ، اعداد ِ 0 تا 24 رو یاد بده که من توی این 24 ساعت باهاش مشکل نداشته باشم . من بهش می گم از فردا غذام رو نصف کن ، یهو می بینم سه برابر برای من غذا گذاشته .  5/0 رو با 3 اشتباه می گیره . منم که حیفم میاد نعمت ِ خدا رو نخورم ، بعدشم این مادره زحمت کشیده برای پُختنش ، برای همین بشقاب و قابلمه رو تا تـَ.ـه می لـ.ـیسم .

 

 

 

* یه بار آدرس ِ یه خیاط رو دادن بهم . اونجا ، ته ِ کوچه ، چهارتا راه ، مثل ِ چهار تا انگشت ِ دستِت ( شَست رو بگیر زیر ) میاد جلوت . هر چهار تاش هم شبیه ِ هم . من هیچ وقت به خودم زحمت نداده ام که توی ذهنم بسپرم که کدوم کوچه است . یه سوپرمارکت رو وسط ِ یکی از کوچه ها ( تقریباً آخرش ) نشون کرده ام . حالا همیشه یکی یکی این کوچه ها رو به حالت ِ دو ( دویدن ) تا نیمه می رم ، هر کدومش سوپرمارکت داشت ، پس یعنی خیاطی هم نزدیکشه ! این عقل و هوش ِ منو می بینید ؟ به خدا من توی این مملـ.ـکت دارم تلـ.ـف می شم . آخرش هم اسمم رو تـ.ـوی لیست ِ فرار ِ مغزها می بینید !

 

 

* این دخترعموی ِ ما ، هر وقت دارو می خوره ، دختر کوچولوش بهونه می کنه می گه منم میخوام . یه بار یه دارو می گیره ، فکر می کنه با یه سَر ِ شیشه خوب نمی شه ، چند تا سَر می خوره ، دخترش می گه منم می خوام . این دو برابر ِ اونی که خودش خورده بوده می ده به دخترش ( نیمی از شیشه ) . بعد از چند ساعت ، هر دوشون میفتن روی استفراغ و ... و بیمارستان . بابااااااا ، به این داروسازها و کارخونه دارها بگید ، روی داروها و پمادها ، به جای " موضعی " بنویسن " خوردنی نَبید ، مالیدنی بید " . آخه همه که سواد ندارن ، بعضی ها هم پیدا می شن مثل ِ این دختر عموی من که موضعی رو تشخیص نده و تا آخر سر بکشه .

 

 

* ششم ِ دی ، تشریف بیارین تشییع ِ جنازه ی من ، به صرف ِ زولبیا و بامیه .

 

تاریخ ِ میان ترم ها :         3/9/8۶          روش تدریس

                                 8/9/86          نقد ِ ادبی

                               12/9/86          کلیات زبانشناسی

                               15/9/86          روش تحقیق

                               23/9/86          سیری در تاریخ ادبیات انگلیس

                               25/9/86          کاربرد اصطلاحات

                               28/9/86          رُمان

                               29/9/86          نقد ِ ادبی 

                               1/10/86          روش تدریس

                               3/10/86          نثر ِ ادبی

                               6/10/86          تحویل پروژه ی رُمان (طی ِ جون کندن از 4 تا 6 دی)

 

بعضی از دُروس دو تا میان ترم داشته بییییدن .

لطفاً بعد از ساعت ِ 9 برای مراسم قدم رنجه فرمائید که من تولد ِ خرسی رو هم رفته باشم و بعدش منو ببریدن تشییـ....   . به اساتید محترم هم برسونین اینو ، تا بدونن که من چرا عُمرم نکشید که به پایان ترم ها برسم . بگید در راه ِ تحصیل ِ علم به شهادت رسید . بگید همون قضیه ی ز گهواره تا گور دانش بجوی بوده اما یهو شده ، ز گهواره تا دانش ، گور بجوی . 

 

 

از میون ِ تمام ِ شعرهای دوران ِ کودکستانم ، یکی شون رو تا امروز حفظ هستم . همیشه گـَه گاهی ، با خودم می خونمش و همیشه هم احساس کرده ام که یه جورایی یه چیزیش کَمه ، یه جائیش می لنگه ، اما اهمیتی نداده ام . من تمام ِ وسائل ِ کودکستانم رو ، کیف ، مداد ، قلم تراش ، جعبه ی رنگ هام ( چقدر گناه داشتم من ، فقط 6 رنگ ) ، جعبه ی مداد شمعی هام ، تمام دفترهام ، کاردستی هام و ... رو هنوز دارمشون . یه وقت هایی بر می گردم و اون روزها رو مرور می کنم . یاد اون وقت های آزادمون که مربی مون چند تا صندلی می ذاشت و چند نفر باید می چرخیدند و یهو می نشستند تا یه نفر ببازه و هی صندلی ها رو کم می کرد و هی ادامه می دادند تا آخر یه نفر بمونه . از اون روزها فقط این بازی رو یادم میاد و مُهر های قشنگی که توی برگ برگ ِ دفترهام هست و آخر ِ ساعت هم ، مربی مون کف ِ دست ِ همه مون مُهر می زد و دو تا از اون پسرهای شیطون رو هم یادم میاد که ته ِ کلاس می نشستند و یه بار که من کنارشون نشسته بودم و از بس ساده بودم ، گولم زدند و یه تیکه خمیر توی دهنم گذاشتند . راستی ، خمیرها رو هم یادم میاد و اون کیفَ م ، که از کیف ِ تمام ِ بچه ها کوچیک تر بود ، برای همین عمه ام مجبور می شد دفتر هام رو کوچولو کنه ( ببُره ) . خودمم که از همه کوچولوتر بودم . 5 سالم بود ( سال 1367 ). البته اینو هم بگم که اصلاً از موش های روی کیفم خوشم نمیومد !

 

امشب یاد ِ مربی ِ همیشه خندونمون افتادم . یهو خیلی دلم براش تنگ شد . رفتم وسائلم رو برداشتم و هی مرورشون کردم تا اینکه رسیدم به آخر ِ یکی از دفترهام که عمه ام ، شعرهام رو اونجا می نوشت . رسیدم به همون شعری که همیشه زمزمه می کنم . اشکال ِ اون شعر رو پیدا کردم . همونجاش که همیشه فکر می کردم چرا یهو باید برم خط ِ بعد . چند لحظه خشکم زد . یه مصرع ِ خیلی مهم رو تا به امروز جا می انداخته ام . یعنی من اون زمان هم همین احساس ِ الآن رو داشته ام ؟ " مادر " رو باور نداشته ام ؟ همیشه به خودم می گفتم ، عمه ام ، اون زمان ، هم برام مامان بوده ، هم بابا ، هم دوست ، البته یه دوست ِ خوب و چون دوستش داشته ام ، جای همه رو برام گرفته بوده . پس من اون زمان این کمبود رو احساس نمی کرده ام اما امشب بهم ثابت شد که هیچی جای مادر رو نمی گیره . من اون زمان ، با اینکه خیلی کوچولو بوده ام ، اما اون مصرع رو جا می انداخته ام ، چون معنی اش رو درک نکرده بوده ام . نه معنی ِ  "مادر " رو و نه معنی ِ " دوست داشتن " . امشب واقعاً دلم گرفت . خیلی دلم گرفتــ ...

 

 

مصرع ِ گم شده :

 

کوچولویم کوچولو                            صورتم مثل ِ هلو

قد و بالام کوتاهه                          چشم و ابروم سیاهه

مامان ِ خوبی دارم                          خیلیَم دوسش دارم

می شینه توی خونه                        می دوزه هم لباس و هم دامن

می پوشم خوشگل می شم              مثل ِ یه دسته گل می شم

 

 

 

           

 

 

* من امروز کمی تا قسمتی ، خوشحال بودم . به خاطر ِ اینکه ، بچه های زبان ، بعد از چهار سال ، از خودشون عرضه در وکردند و سر ِ کلاس حاضر نشدند . اونم چی ؟ امتحان ِ میان ترم رو نیومدند و در نتیجه لغو شد . من خونده بودم ها ولی به همون روش ِ توی خواب و بیداری و توی سرویس و راه پله ها . با اینکه می دونم زبانشناسی ، یه درس ِ گندیه ، اما خریت کردم و گفتم چهار تا فصل بیشتر نیست که ، آخر ِ شب می خونمش . دیشب هم از شانس ِ بد ، حسابی دپرس بودم . بعد از کلی کلنجار رفتن با این روحیه ی عوضی ام ، شروع کردم که بخونم . اولش همه اش توی خواب و بیداری بودم و فقط نُت بر می داشتم که صبح حفظشون کنم . بعدش هم از شانس ِ بد ِ من یهو اولین بارون ِ پائیزی ِ ما ِ شروع کرد به باریدن . حالا ، هم درس داشتم و هم دلم برای بارون تنگ شده بود . بعد از اینکه با صد تا زور ، خودم رو راضی کردم که بشینم سر ِ درسم ، برق ها رفت . یکی محکم زدم توی سر ِ خودم . اول به خاطر ِ بدشانسی ام ، که هیچی نخونده ام و میان ترم هم 8 نمره داره و دوم هم به این دلیل که یه عمره که آدم نمی شم و حتماً باید درسم رو بذارم برای شب ِ امتحان . حالا به نظرتون من ِ بدبخت چطوری درس خوندم ؟ چراغ ِ اضطراری شون که نمی دونم چه مرگشه ، رفتم یه فانوس که با باتری کار می کنه برداشتم و نشستم خوندم . از دستپاچگی ، چراغ قوه و شمع هم گذاشتم کنارم که تا صبح ، نور کم نیارم . حالا اگه نُت هایی رو که توی تاریکی برداشتم ببینید ، با خطوط ِ لوح های یونان ِ باستان اشتباه می گیرید .

 

 

* ما ( دهات ِ ما ) همیشه ی خدا از دنیا عقب بودیم . شهرهای دیگه پائیزشون داره می ره و بارون ها هم تموم شده و اولین برف باریده . اونوقت ما تازه یه هفته ست که پائیز اومده و دیشب ، آسمون زحمت کشیدند و برای اولین بار توی این فصل ، از خودشون اشک ، در وکردند . البته آسمون ِ دهات ِ ما ، خیلی خرکی گریه می کنه . از اون بارون های دو نفره هم که شما می گید ، سرش نمی شه . روز رو که خوووب به ما گرما می ده ، بعد یهو می گه شُرررررر و همه جا رو آب می گیره . این یعنی بارون اومده .

 

 

* مدتیه که با یه من عسل هم نمی شه منو خورد . اعصابم خورده ، به شدت دپرسم و خسته ام از بس باید الکی حفظ ِ ظاهر کنم و هیچ کسی هم نیست که بتونه آرومم کنه . حوصله ی هیچ کاری رو هم ندارم و حالم از این زندگی به هم می خوره . هر چی دوست دور و برمه ، از خودم دپرس ترند و اونا توقع دارند که 'من ، مرتب بهشون زنگ بزنم و سر بزنم و ..... . هوووو ، من خودم روحیه ام خراب تر از همه ست ، یکی نیست خودمو جمع بکنه ، اونوقت اینا از من چه توقع هایی دارند . قبلاً خوشحال می شدم که به تعداد ِ دوست هام اضاف بشه ولی الآن به شدت جلوش رو گرفته ام و یه پاک کن ِ خیلی بزرگ دستم گرفته ام و هر کی رو که می بینم فقط توقع ِ الکی داره و روحیه ام رو بدتر می کنه ، پاک می کنم . شاید اشتباه باشه ولی الآن من 5 تا از دوست هام رو به همین روش ، حذف کرده ام . شاید هم بیشتر باشند ولی خاطرم نیست . دیگه با هیچ کدومشون هم کل کل نمی کنم که چرا منو فقط به خاطر ِ منافعشون می خوان و فقط وقتی که کار دارند ، به سراغم میان . فقط بی سر و صدا ، حذفشون می کنم . اصلاً هم نمی خوام به این فکر کنم که کار ِ درستیه یا نه ، خودخواهیه یا نه ، پشیمون می شم یا نه ، به درد ِ روز ِ مبادام می خورند یا نه . فقط مطمئنم که تک تکشون به من ضربه زده اند . همین !

 

 

* دیگه اینکه داغووووونم ...

 

 

 

 

* اگه اینا گذاشتن من این بچه رو تربیت کنم ! هی من می خوام مثل ِ خودم بار بیارم اینو ( مثل خودم !!! چه خودشیفته ! ) ، هی این مادره و پدره ، می زنن خراب می کنن تمام ِ برنامه ها رو . هی من می گم نمی خواد ، آخرش هم رفتن براش خط ِ اعتباری گرفتن . آخه دختر ِ سوم راهنمایی رو چه به موبایل . اون از تلفن ِ خونه که باید یه منشی برای تماس های خانم استخدام می کردیم ، تااازه پشت تلفن به هم دیکته هم می گن ، این هم از زنگ ِ اس ام اس هاش . من اهصابم خورده . برین کنار ، می خوام سرم رو بزنم به دیوار .  

 

 

* استادمون گفته باید همه مون ایمیل داشته باشیم و بهش ارائه بدیم . می خواد ما رو مجبور کنه که با کامپیوتر و ایمیل و چه می دونم تکنولوژی و ... آشنا بشیم . استاد ِ محترم نمی دونه که من یاهو رو که سهله ، کل ِ اینترنت رو خورده ام و یه آب هم روش . در ضمن ، نمی دونه که من هشت تا ایمیل و یه جی میل دارم . البته کلید ِ دو تا از ایمیل هام ، چند وقت پیش افتاد توی مستراح ( پسوردشون رو فراموش کرده ام ) ، یکیشون هم که یاهو ، بی خبر خرابش کرده می خواد به جاش برج بسازه ولی خُب دیگه ، شش تاشون فعالن . اینا رو که نمی شه ارائه داد ، البته اگرچه فانتزی نیستن ولی رسمی هم نیستن . پس باید یه ایمیل ِ رسمی جهت ِ ثابت کردن به استاد ِ محترم بسازم . گـ.ور ِ بابای یاهو ، یکی دیگه هم می سازم .

 

 

* سر ِ کلاس ، طرف ، کنار ِ من نشسته ، یواش می گه ، کامل بنویس ها ، می خوام از جزوه ات کپی کنم . نگاش می کنم ، می بینم داره برای خودش نقاشی می کشه ! چه پررو . فکر کرده حالا چون خانم ِ پسرخاله ی فلانی ِ فلانی ِ فلانی ِ من می شه ، جزوه بهش می دم . خیال کردی ، اگه دختر عمه ام هم بودی ، بهت نمی دادم . بعد از کلاس مچ ِ دستم داشت می شکست ، به نظرت چند صفحه نوشته بودم ؟ 20 صفحه ( برگه ی دفتر ِ خط دار ، کل ِ خط ها ) . طرف ، کلاس ها رو یه خط در میون میاد ، جلساتی هم که هستش ، راحت برای خودش یا اینطرف اونطرف رو نگاه می کنه یا نقاشی ... . حالا این بشینه تا من بهش جزوه بدم .

 

 

* هی می گم من می خوام از این دُهات برم ، هی می گن نرو . آخه من اهصابم خورده . بازم رُمان نیاز دارم برای پروژه ام ، هیچ جا گیرم نمیاد . دار و ندارمون یه کتابفروشیه که کتاب های انگلیسی داره . زنگ زدم بهش ، می گم چه رُمان هایی دارین ؟ می گه هوووووو ، اینقدر تعدادشون زیاده که نمی شه بگم . باید حضوری بیایی ببینیشون . حالا رفته ام ، می بینم کلاً 20 تا نمی شه . تازه ، چند تاش زندگینامه بود ، چند تاش داستان ِ کوتاه ، چند تاش هم نمایشنامه . پس کووووو رُمان ؟  اسم ِ 10 تا رُمان هم دادم داداشم که رفته بود تهرون ، گیرش نیومد . آخه من برم از کجا کتاب گیر بیارم ؟

 

 

* اگه یه وقت شنیدین که از کوچه ی ما صدای جیغ و داد میاد ، بدونید که من موهای این زنیکه های نفهم ( این یکی و اون یکی ) رو کشیده ام و زده ام تو کـ.ونشون و انداخته امشون بیرون !  آخه ، این یکی ، اومده تمام انگشت هاش رو کرده توی قیصی های من ( از این قیصی هایی که غلیظ و آبدارند ) ، اینقدر انگشت هاش رو گردوند توش و خیلی اش رو برداشت . اون روز هم من ناهارم رو نصفه گذاشتم و رفتم سر ِ کامپیوتر که برگردم و بقیه اش رو بخورم ، همین که اومدم قاشق رو بردارم ، می بینم ، اونیکی ، یه خورده سبزی از یخچال آورده ، ظرف ِ منو هم برگردونده طرف ِ خودش ، .... . می گه اِ می خواستی بخوری ؟ نگاش هم نکردم ، ظرف رو برگردوندم طرف ِ خودم و ... . اینا محاله که ببینن یکی غذا می خوره و دست توی غذاش نکنن . حیف ِ اسم ِ پت و مت نیست که روی این دو تا نفهم بذارم ؟ بهشون می گم این یکی و اون یکی . 

 

* گاهی اوقات که دلم می گیره ، تنها چیزی که آرومم می کنه ( البته فقط برای چند ساعت ) ، فیلم دیدنه و چه بهتر که توی سینما باشه . الآن هم می خوام تنهایی برم سینما ، کُپ فـ.رو برم توی صندلی ردیف آخر و غش غش به فیلم ِ " کلاهی برای باران " بخندم . آخه این دل ِ بی صاحاب که گرفته باشه ، دیگه بی حوصلگی ِ من و درس و ذیق ِ وقت و ... حالیش نیست که ، باید ببرمش سینما ! من برم که نباید فیلمی رو که جواد رضویان تـ.وش بازی می کنه از دست بدم !

 

 

 

پ . ن : چی ؟ این فیلم رو صد سال پیش دیدین ؟ گناه داره این دُهات ِ ما ، بهش ایراد نگیرین تو رو خدا .

 

 

 

 

خدمتتون عرض کنم که بعد از اتاق تکونی ، حاضر شدیم که بریم لی لی لی لی ( خُب عروسی دیگه ) . آی آدم زورش می گیره وقتی که بعد از نقاشی کردن ِ خودش ، تازه یادش میاد که مسواک نزده . آخه من که نمی تونم مثل ِ آدم مسواک بزنم . حتماً باید این خمیر دندون رو دور لب ها و تا توی چشم هام کِش بدم . 

 

 

این زن داداش ِ ما همیشه می خواد اول از همه برسه توی مجلس ، به همین دلیل خیلی غرغر می کنه ، ایندفعه چون داداشم مأموریت بود غرغر می کرد . هی می گفت اصلاً بهم مزه نمی ده و خوشم نمیاد و یه بار نشد من با شوهرم درست و حسابی برم مهمونی و تا تونست سر ِ همکار ِ داداشم غر زد که این چه اداره ایه که .... وقتی فهمیدم که داداشم چرا نتونسته خودش رو برسونه ، دلم سوخت . این بیچاره ها از صبح رفته بودند مأموریت ، با اجازتون یکی از ماشین هاشون توی گل گیر می کنه ، یه دونه از ماشین های دیگه می ره درش بیاره ، اون خودش هم گیر می کنه . ماشین داداش اینا هم گیر می کنه و چون حالت ِ باتلاقی داشته از صبح تا ساعت ِ 12 شب که ما خبر گرفتیم ، نتونسته بودند از ماشین بیرون بیان و همچنان شکمشون آواز می خونده واسه خودش . زن داداش فقط اینا رو گفت که عروسی رو به دهن ِ من زهر کنه . دائم فکر می کردم که حالا هی بیشتر توی باتلاق فرو می رن . به من که زهر شد اما این زن داداش رو اگه می دیدی که چطور این طرف و اونطرف می رفت . اصلاً یادش رفته بود که شوهری هم داره و معلوم نیست کجاست و چی شده . بعدش هم که از بس بی احتیاط ( بخونید خـَرَکی = مثل ِ خر ) رانندگی می کرد ، چند بار نزدیک بود ما رو به کشتن بده .

 

 

این روزها که کسی عروسی برگزار نمی کنه ، فقط یه مجلس می گیره که دهن ِ مردم رو ببنده که یعنی جشن گرفته . همه رو جمع می کنن توی یه سالن ِ بدشکل که بیشتر شبیه ِ غذاخوریه ، یه شام می دن و می گن به سلامت . اگه من باشم که اصلاً جشن نمی گیرم و پولم رو توی شکم ِ این مردم نمی ریزم که بعد از عروسی بگن ، برنجش شفته بود ، کبابش بدمزه بود ، عروس زشت تر از داماد شده بود ، حیف ِ این عروس ، ماشینشون پراید بود ، به من کیک نرسید ، آرایش ِ عروس زشت بود ، عروس طلا و جواهرات نداشت و تااااازه اینکه یک ماه دنبال ِ تدارکات بوده ام که چیزی کم و کسری نباشه و بعدشم توی آرایشگاه هی جوش بزنم و خودخوری کنم که آخرش خوب تموم می شه یا نه . از کجا معلوم که این آرایشگاه ، منو شکل ِ دلقک درست نکنه ؟ بعد از عروسی هم مجبور باشم تا سه سال فقط قسط ِ وامی رو که برای عروسی گرفتم پس بدم و هی غصه بخورم که چرا نمی تونم اونطوری که دوست دارم خرج کنم . پس این پول رو می ذارم کنار که بیشتر و زودتر به اهدافم نزدیک بشم .

 

 

حالا اگه داماد ، پاش رو کرد توی یه کفش که باید جشن بگیریم ، اونوقته که من کمتر از عروسی توی باغ و آخرین اتومبیل ِ مد ِ روز ِ تزئین شده با گرونترین گل ها و خوشگل ترین لباس ِ دنیا ( گفتم دنیا نه این دهات ِ خودمون ) و خوشگل ترین سرویس طلای سفید و موزیک ِ ملایم و دانس و یه راهرو که دو طرفش شمع های خوشگل روشن باشه ( برای زمزمه های عاشقانه مون ) و بهترین عکاس و بهترین فیلم بردار ( باید دو نفر باشند ، یکی عکس می گیره و یکی فیلم . هیچ لحظه ی قشنگی نباید جا بمونه ) و .... نمی خوام . در ضمن ، ورود اطفال ِ زیر 10 سال ممنوع . فردای عروسی هم باید منو ببره ماه ِ عسل ، پاریس . دلم می خواد اولین شام ِ مشترکمون رو کنار برج ایفل میل کنیم . از همین الآن گفته باشم که اگه قراره جشن بگیریم ، من کمتر از اینا نمی خوام . من که همون اول گفتم هیچی نمی خوام ، خودش اصرار کرد . یا اولی ، یا دومی ، غیر از این وجود نداره .

 

 

 

 

زیادی چرت و پرت گفتم ؟ خُب چرا هل می دی ؟ خودم می رم !

 

 

بعداً . نوشت : طبق ِ خبر رسیده از منبع ِ موثق ( داداش ) ، دیروز از صبح تا شب توی باتلاق نبوده اند بلکه فقط توی گِل گیر کرده بوده اند و تا ساعت ِ 2 شب هی ماشین هل می داده اند . دیگه از بدشانسی ِ خودشونه که روز ِ جمعه باید بد بیارن . والا این زن داداش هی می گفت ، باتلاق و هلی کوپتر و ... ، کلی این مهمونی زهرمون شد . حالا می بینم که فقط ...

 

 

 

 

یعنی ما الآن داریم این بازار ِ شام رو مرتب می کنیم . اتاق ِ عزیزم رو می گم . خودم و خواهرم افتادیم به جون ِ اتاق ( والا اگه راستش رو بخواهید ، اتاق افتاده به جون ِ ما ، از بس به هم ریخته ست ) .

 

 موزیک گذاشتیم و داریم کار می کنیم . فکر می کنم این کار ، یه سال ِ دیگه تموم بشه . یعنی داره کتاب هام رو مرتب می کنه ( یعنی ! ) ، رفته یه بروشور برداشته  ، نشسته داره می خونه . نه اینکه خیلی وقت داریم ! حالا خودم هم دست ِ کمی از او ندارم . هی وسائل رو که می برم بیرون از اتاق ، یه قِر می دم ، وارد ِ اتاق هم که می شم ، دو تا قِر ِ دیگه و ...

 

اینم از کار کردن ِ ما . وقتمون کمه چون باید به عروسی ِ پسردائی هم برسیم . اصلاً دلم نمی خواد برم . اونشب عروسی ِ پسرعمو رو نرفتم ولی این یکی رو نمی شه نرفت ، چون به پسردائی ِ محترم ( منظورم داماد نیست ها ) قول داده بودم از فامیل دوری نکنم و بهش ثابت کنم که دوستشون دارم ، همه شون رو !  اما اصلاً حوصله ندارم . حالا نمی شه که من تکرارش رو ببینم ؟

 

 

راستی !

Bodybuilding راه انداختم تو اتاقم .

زنیکه ی نفهم اینا رو دیده ، هر هر می خنده . آخه بی شعور ، خنده داره ؟ مگه ندیدی تا حالا ؟ من نمی دونم کی تو رو توی فیلیپین راه داد ! بعد از این همه ایرانگردی و پول و پـَله و .. یه کم فرهنگ داشته باش . تو مال ِ کدوم دهات کوره ای هستی مگه ؟ 

 

 

پ . ن :  امشب حوصله ی لباس پوشیدن ندارم ( اصلاً تا حالا کی لباس پوشیده ام ؟ ) ،

            اگه یه نفر این شکلی دیدین ، بدونید منم .

 

 

ب . ر : از کی تا حالا لوبیا خودش رو قاطی ِ مشکل گشا کرده ؟

         جدی می گم . جدیداً دو بار دیدم لوبیا خشکه ...