خُب به سلامتی ، ما هم بعد از نود و بوقی ، موفق شدیم بریم شنا یاد بگیریم . آخه زشت نیست یکی هی بگه من دختر ِ دریام و شنا بلد نباشه ؟ 100 ساله که هی صبر کرده ام که ساعت ِ آموزش ِ استخر ، با ساعت ِ بیکاری ِ من یکی بشه ، که نمی شه . هیچ استخر و پلاژی به فکر ِ من نیست . برای بهداشتش ، تیر ماه تصمیم گرفتم برم پلاژ ( دریا ) ، که گفت 4:30 ظهر بیا که خصوصی بهت آموزش بدم . ( آفتاب ِ داغ و مستقیم ِ تیر ماه ِ جنوب رو تصور کن ! ) با دهن ِ باز نگاهش کردم گفتم "بُـرُنز می شم که !" گفت پس ساعت ِ 5:30 صبح بیا . اومدم بیرون و دیگه پشت ِ سَرََم رو هم نگاه نکردم . آخه سحر کی من رو ببره پلاژی که ته ِ دنیاست ؟ حالا اگه یه دوست پـ*ـسر ِ سحرخیز ِ ماشین دار یا موتور دار داشتم ، یه چیزی . آخه چطوری خودم رو سر ِ ساعت ِ 7:15 برسونم سر ِ کار ؟ بعدش هم باید بوی شور بدم تا ظهر . به استرس و راه ِ دور ِ ش نمی ارزید . پس ، بالاجبار ، برای آموزش ِ خصوصی ِ استخر اسم نوشتم . خدااااا تومن . البته این استخر هم اونور ِ دنیاست ، اما نه استرس ِ اداره باهاشه و نه آفتاب . فردا جلسه ی دوم ِ کلاسه : )
دلم می خواد خونه ی آینده ام ، استخری شبیه ِ این داشته باشه . البته از نوع ِ سرپوشیده اش : )
پی نوشت :
دیروز ، مثل ِ همیشه که یه کلاسی رو شروع می کنم ، توهم زده بود من رو . هی تصور می کردم که سال ِ دیگه ، من قهرمان ِ شنا هستم و ناجی غریق و خیلی خوش هیکل . دارم فکر می کنم که برم زیر ِ نظر ِ یه روانشناس ، که یا این توهم ها رو برطرف کنه ، یا کاری کنه که توهم ها به واقعیت تبدیل بشن .
