حال ِ من ، شده عین ِ برق ِ محلّه مون . خیلی نوسان داره . یه روز امیدوارم به زندگی ، و یه روز نا اُمید ِ نا اُمید . نصب ِ اون پوستر  ِ طبیعت توی اتاق ِ محل ِ کارم ، یا اون گلدون ِ گل ِ کوچولو روی میز  ِ کارم ، افاقه نکرد . تا این هم اتاقی ها رو دارم ، فکر کنم اگه تمام  ِ درختهای سر سبز دنیا و آبشار نیاگارا رو هم ببرم توی اتاقم ، بازم وضعیت تغییر نمی کنه . پس مجبور شدم یه کار  ِ دیگه کنم . من عااااشق ِ دختر بچه هستم . عکس ِ یه دختر کوشولوی خوشمزه رو گذاشته ام زمینه ی موبایلم . چه شاد باشم ، چه غمگین ، همین که به صفحه ی موبایلم نگاه می کنم ، همچین ذوق می کنم و نیشَم تا بناگوش باز می شه . این راهکار ، در باز کردن ِ اخم هام خیلی مؤثر بوده .

 

در ضمن ، موبایلَم هم ، دیگه کمبود ِ محبت نداره . من در روز 10 بار عکس ِ اون دختر  ِ کوشولو رو می بوسم ، اما این موبایل ِ من به خودش می گیره و هی ذوق مرگ می شه .

 

تو رو خدا نگاش کنید !

آخه اصلاً نمی تونم جلوی ذوق کردنَم رو بگیرم .

دلم می خواد بود و اینقدر می بوسیدم و می چلوندمش ...

 

 

 

                                         

 

 

 

 

راستی !

عیدتون مبارک .

ایشاله همیشه خوش نماز و روزه باشید .

 

 

 

آموزنده نوشت :

توی ماه ِ رمضون ، آرزومون ، پاک شدن بود .

مواظب باشیم آرزومون پاک نشه .