دو فنجان مکـ ـث

ناگهانی تر از آمدنت ، می‌روی

بی‌بهانه .

من می‌مانم و باران‌های بي‌اجازه ،

و قلب عاشقی که سپاسگزارت می‌ماند تا ابد .

متشکرم که به من فهماندی که چقدر می‌توانم دوست بدارم ،

و عاشق باشم بی‌توقع !

باور کن ، بي‌توقع !

پی نوشت :

از هیوا