دو فنجان مکـ ـث

من ، خواب هام پُر از كابوس و گم كردن ِ يه نفر و تعقيب و گريز و مرگ و جنگ و روح و ... است . اکثر  ِ اوقات ، از خواب می پرم . در كل يه چند تا سكته ي خفيف مي كنم تا صبح بشه . اگه 10 ساعت هم بخوابم ، انگار هيچي نخوابيده ام . وقتي بيدار مي شم ، خسته ام . البته کابوس ها کم شده اند ، اما از شدت ِ شون کم نشده . من حالا مي فهمم كه چرا هر چي زور مي زنم ، كابوس هام تموم نمي شن . خُب تا وقتي من روزها ، توی بیداری كابوس مي بينم ، شب ها هم از آرامش و خواب ِ خوش خبري نخواهد بود . بايد يه راهي پيدا كنم براي اينكه بتونم به اهدافم برسم ، خوشحال باشم و آرامش پيدا كنم . وقتي روحم آرامش پيدا كنه ، كابوس هام هم تموم مي شن .