دو فنجان مکـ ـث

چند شب پیش ، مریمی یه کلیپ برام ایمیل کرده بود . آی لذت بردم از دیدنش . و البته اشک ریختم باهاش . می ذارمش برای دانلود . اما چون کُره ای حرف می زنن ( کُره ی جنوبی ) و زیرنویسش هم انگلیسیه ، در موردش براتون می نویسم . در مورد ِ یه دختر  ِ 5 ساله است ، که توی یه مسابقه شرکت کرده . مسابقه ای که استعدادهاشون رو به نمایش می ذارن . این دختر ، نابینا متولد شده . با اینکه هیچ وقت کسی پیانو زدن رو بهش یاد نداده ، اما هر آهنگی رو که برای بار  ِ اول بشنوه ، می تونه اون رو با پیانو بزنه . از سه سالگی یهو پیانو زدن رو شروع کرده . یکی از داورها از مادرش می پرسه آیا این هنر از پدر و مادرش بهش به ارث رسیده ؟ مادرش جواب می ده که ما موسیقی بلد نیستیم و خودمون نمی تونیم بچه دار بشیم . ما اون رو به فرزندی قبول کردیم .

این دختر یه نابغه ست . آینده ی خیلی درخشانی داره . آی من قربون صدقه اش رفتم وقتی اون انگشت های ظریف و کوچولوش رو روی کلیدها فشار می داد . یه جاش ، یه ترانه می خونه ، همزمان هم پیانو می زنه ، اسم  ِ اون آهنگ you were born to be loved هست . الهی . این فرشته ، بهتر از من می دونه که آدم دنیا میاد که دوست داشته بشه .

خدا الآن یه مادر بهش داده که خیلی بزرگه . اون زن باید خیلی بزرگ باشه که با اینکه آرزوی بچه دار شدن داشته ، یه دختر  ِ نابینا رو از پرورشگاه گرفته . خُب طبیعتاً خیلیا وقتی می رن پرورشگاه ، همش مثلاً دنبال ِ پوست ِ روشن و چشم  ِ رنگی و خوشگلی و سالمی و ... باشن ، اما این زن ، فقط قصدش عشق ورزیدن به این بچه بوده . خیلی کار  ِ قشنگی کرده .