دو فنجان مکـ ـث

مردُم می رن پیاده روی دلشون باز می شه ، اونوقت من می رم پیاده روی ، اینقدر فکر می کنم و فکر می کنم و فکر می کنم که سَرَم می شه اییییینقدر ، به هیچ جا نمی رسم ، نمی تونم ریسک کنم ، اعصابم خورد می شه از اینکه یکی رو ندارم که باهاش مشورت کنم ، یکی رو ندارم که پشتم بهش گرم باشه ، یکی رو ندارم که بدونم اگه بیفتم ، دستم رو می گیره ، اینقدر ذهنم درگیره ، بعد این نگاه ِ زشت ِ مردم به هدگیرم رو که می بینم ، پچ پچشون رو که می شنوم ، صدای بلند ِ اون دختره رو که می شنوم ، متلک ِ اون پسره ی روانی رو که می شنوم ( فقط برای یه هدگیر . خوبه که جُرم نکرده ام . خوبه که فقط به خودم ربط داره ) ، اعصابم ، خورد که نه ، ریز ریز می شه . به سن َ م فکر می کنم . به اینکه توی این سن ، تنهام . به اینکه نه از زندگی ام لذت بُرده ام و نه عشق رو زندگی کرده ام . به اینکه جوانی ام داره از دست می ره . به مادر فکر می کنم ، که صدای اون بود که گفت اگه این خواستگار رو رد کنه ، ممکنه دیگه کَسی براش نیاد . خوبه که فقط 16 سالَم بود . خوبه که همزمان سه خواستگار با هم داشتم . می گم خُب راست گفت دیگه . دیگه کَسی من رو تا اون حد نخواست . خُب راست می گفت دیگه . من بی ارزشم . اصلاً من درک نمی کنم نوشته های آدم ها رو ، که هی می گن مادر و مادر و مادر . خُب نه مادر من رو با ارزش دونست و نه من اون رو مادر حساب کردم . اصلاً من هیچ وقت مهرش رو حس نکردم . بعد ، از پیاده روی که بر می گردم ، دلم می خواد بشینم کف ِ اتاق و یه دل ِ سیر گریه کنم . در نتیجه ، زیر  ِ دوش اشک می ریزم ، آب رو می بندم و تکیه می دم به دیوار و هق هق و اشک ، یهو یاد ِ عشق های سابق میفتم و اینکه چقدر دلگیرم ازشون ، یهو یاد ِ این میفتم که دیگه هیچ وقت شماره ی اولین عشقم نمیفته روی گوشی ام ، دیگه براش مهم نیستم ، گفت فراموشم می کنه و قول گرفت که فراموشش کنم . دلم تنگ می شه براش . اصلاً ما چند سال بود با هم نبودیم ، اما همین که گفت باید فراموشش کنم ، دلتنگی اومد سراغم . پس می شینم و باز گریه می کنم . از حمام که میام بیرون ، باز آدم های این خونه و اعصاب خوردی ها .