این زمستون رو ، تا می تونم می رم پیاده روی و زیر ِ بارون و توی سرما . سرمای مناطق ِ گرمسیر ، مثل ِ سرمای شما نیست . عینهو بهار ِ شما می مونه . اینبار ، اگه سر ِ کار ، یهو بارون گرفت ، دیگه مثل ِ سابق ، توی راه ِ برگشت ، زنگ نمی زنم به دخترها ، که "هرکی دلش می خواد زیر ِ نم نم ِ بارون قدم بزنه ، تا نیم ساعت ِ دیگه آماده باشه که پیاده بریم تا لب ِ دریا" . که بعد برم خونه و یکی اش بگه من هنوز ناهار نخورده ام ، یکی اش با تعجب بگه ساعت ِ 3 ؟ و اینقدر بهانه بیارن تا بارون بند بیاد و آفتاب بزنه . اصلاً این زمستون ، وسط ِ وقت ِ اداری ، به محض ِ اینکه دیدم داره یه بارون ِ قشنگ می زنه ، دو ساعت مرخصی ساعتی می گیرم و می رم قدم می زنم . اصلاً یه بارونی ِ به رنگ ِ جیغ ِ قشنگ می خرم و روزهای بارونی با خودم می برم سر ِ کار ، برای چنین منظوری . می پوشم و می رم زیر ِ بارون . اصلاً از راه ِ اداره ، خودم تنهایی می رم زیر ِ بارون . دیگه از سرماش فرار نمی کنم . نگران ِ چی هستم ؟ 4 سال ِ دانشگاه رو ، همش حرص خوردم که دلم می خواست برم توی سرما و زیر ِ بارون ، اما می ترسیدم سرما بخورم و امتحان هام رو نتونم بدم . اصلاً اینقدر پیاده توی باد ِ پائیزی ، خیابون ها رو متر کنم ، که عقده ی اون 4 سال از بین بره .
پی نوشت :
مرسی سوسن خانم ِ گـُل ِ گـُلاب 
.
چیکار کنم . نظر ِ خصوصی می ذاری . نظرات ِ ت بسته ست . ایمیل رو چک نمی کنی . من مجبورم اینطوری جواب بدم خُب .
