یه آهنگ ِ خارجی ِ آروم گذاشته ام ، و خیره شده ام به این عکس . آرامش ِ آهنگ ، آرامش ِ این زن ، حیوون ِ خونگی ، پنجره ی بزرگ ، نور ِ خوب ِ اتاق ، سکوت ، بچه ، انتظار ، و عشق . کاش من جای این زن بودم .
نمی دونم وقتی به سن ِ 30 سالگی نزدیک بشم ، آیا هنوز عشقی ، شوقی ، حوصله ای برای به دنیا آوردن و تربیت ِ یه دُخمل ِ کوچولو ، در من هست یا نه ؟ جدیداً آینده ام رو دو جور می بینم . انگار نشسته ام پای این تلویزیون ها که دو کانال رو همزمان با هم نشون می دن . طرف ِ راست ِ صفحه ، یه خونه ی پُر از عشق ، پُر از امید ، پُر از آرزو می بینم ، و خود ِ پُر از انرژی ام رو . طرف ِ چپ ِ تصویر ، یه خونه ی راحت ، یه موزیک ِ آروم ، من ِ تنها ، با چشم های بی فروغ . یعنی اینکه یا تصمیم می گیرم مجرد بمونم ، یا اینکه با کسی که لیاقت داره ، ازدواج می کنم . خلاصه که وضعیت ِ بدیه .
