دو فنجان مکـ ـث

می ریم خونه . من و سَرو ایستاده ایم و حرف می زنیم . یهو سپید ، بی خبر ، با سپند و دود و بوی خوش میاد . از این محبت ِ ش خیلی خوشحال می شم . مهربونی اش رو دوست دارم . سپند رو دور  ِ من و سَرو می چرخونه . داره می ره توی آشپزخونه ، سوئیچ رو بر می دارم و می دوم سمت ِ ش . می گم دور  ِ این هم بچرخون : ) سَرو خوشحال می خنده .

تمرین ِ رانندگیه . سپید نشسته کنار  ِ من . سَرو ، هم حواسش به ما هست ، هم داره برای ساغر کتاب قصه می خونه . ساعت ِ 12 شب ، از کنار  ِ اداره ی من رد می شیم ، یهویی تصمیم می گیریم همین الآن تمرین کنم که چطور ماشین رو ببرم توی پارکینگ ِ اداره . برای اولین باره که با شال می رم اداره . بی خیال . گور  ِ باباشون . 3 کارمند توی حیاط هستند . سَرو می ایسته توی پارکینگ ، در نقش ِ ماشین . نقش ِ ش رو خوب ایفا می کنه . من دارم زیر  ِ ش می کنم ، ولی از جاش تکون نمی خوره . ترمز می کنم ، می گه "من ماشینم . داری می مالی به ماشین . برو دوباره بیا" . دنده یک ، دنده عقب ، دنده یک ، دنده عقب ، دنده یک ، دنده عقب . خوبه که پارکینگ خلوته . با اعتماد به نفس ، گاز می دم می رم سمت ِ سه پیکاب . سپید دائم می گه ترمز کن . چشم هام قیلی ویلی می ره . خیس ِ عرق شده ام و موهام چسبیده به سَرَم . ساغر روی صندلی ِ عقب خوابه . ساعت یک ِ شبه . می ریم خونه .