رفته ام توی اتاق ِ ساغر ، که لباس عوض کنم . صدام می زنن . سَرو می گه "سپید ! نشونش بده" . سپید یه توپ می ذاره توی دست ِ من ، می گه این شام ِ امشبه . هی با خودم می گم این یه نوع گریپ فروته ؟ طالبیه ؟ چه پوست ِ سفت و تمیزی . طرحش ، عین ِ طرح ِ پوست ِ مار می مونه" . بعد بووش می کنم . می بینم سَرو قیافه اش یه جوری شده . چندش ِ ش شده از اینکه من دارم بووش می کنم . می گه "این تخم ِ شترمرغه" . من رو می گی ، جیغ کشیدم ، اصلاً نفهمیدم چطوری دادمش به سپید .
بعدش سَرو اومد تخم رو شکوند ، ریخت توی ظرف . انگار لوله باز بود . تموم نمی شد که . گفت یکی اش ، برای 12 نفر خوبه . خلاصه که نصفش رو ساختیم ، ساغر که تقریباً هیچی نخورد ، سپید عقب کشید ، من و سَرو موندیم و اونهمه نیمرو . تا اونجا که جا داشتیم ، خوردیم . بعدش به سَرو گفتم بقیه اش رو با نون بربری و گوجه ، ساندویچ بساز که صبح بخوریم . پس ، امروز صبح هم نیمروی تخم ِ شترمرغ خوردیم : )
پی نوشت :
مزه اش هیچ فرقی با تخم مرغ نداشت ، بو هم نداشت : )
من از دیدن ِ چیزهای جدید ، کشف ِ مزه های جدید ، خوشم میاد . سَرو هر وقت چیزهای جدید می بینه ، حتماً می گیره . تا حالا دو بار ساندویچ های متفاوت گرفته . پیشنهاد ِ ساخت ِ پای و پودینگ داد . برای اولین بار پختیم و ساختیم و خوردیم . در مورد ِ پنکیک هم گفته . من دستورش رو گرفته ام ، حتماً می سازیم : ) خودم در مورد ِ سوشی گفتم ، بعد اومدم دستورش رو بگیرم ، اینقدر نکته و مواد ِ لازم ِ سخت داشت ، پشیمون شدم . مثلاً من جلبک ِ دریایی از کجا بیارم ؟ شهر ِ ما رو هم ، که هیچی تووش گیر نمیاد ، در نظر بگیرید .
