به فندق می گم یه شعر بخون .
با زبون ِ خودش ، می خونه :
منم منم مادرتون
غذا آوردم براتون
غذا آوردم براتون
غذا آوردم براتون
غذا آوردم براتون
غذا آوردم براتون
وقتی دوربین رو نمی دم دستش ، یا نمی ذارم سرش رو بندازه زیر و بره توی اتاقم ، همین که می بینه با اخم و جیغ زورش بهم نمی رسه ، انگشت ِ اشاره اش رو می بره بالا و با اون لبخند ِ قشنگش می گه "اجازه می دی ؟" . همین که ماشین رو می برم توی حیاط ، می دوه روی پله ها و داد می زنه "اجازه می دی ؟" . من و خواهری رو ، با اسم ِ من صدا می زنه . به هر دومون می گه "عمه نارنجی" . الآن مکه ست . پای تلفن ، خواهری اومد باهاش حرف بزنه ، هنوز سلام نکرده ، به خواهری می گه "اجازه می دی ؟ کاکائو میاری ؟" . این یعنی اینکه خواهری رو با من اشتباه گرفته : )
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۱/۰۲/۰۶ ساعت 0:7 توسط نـ ـارنجی
|