بیرون داره بارون میاد . داره دنبال ِ چیزی می گرده ، رضا عطاران داره می خونه ، بی اختیار ، باهاش می خونم "باااارااان ، این چنین دل ِ مرا بُــردی . باااارااان ..." ، یهو با ذوق نگاهم می کنه ، با تحسین می گه "آها ، بخون" . و من می میرم برای اون چشم های تحسین گر ِ ش و اون لبخند ِ مهربونش .
واجب نوشت :
قلم ِ من ، ثابت نیست . چند سبک می نویسم . از روزانه هام که می نویسم ، معمولاً زمان های واقعی رو به کار می برم . مثلاً وقتی از دیروز تعریف می کنم ، به زمان ِ گذشته می نویسم . مثل ِ این پُست . گاهی اوقات یکهو دوست دارم کتابی و لفظ ِ قلم بنویسم ، مثل ِ این . و خیلی اوقات ، دوست دارم خاطرات ِ شیرین ِ گذشته ام رو ، یا رؤیاهام رو ، به زمان ِ حال ِ استمراری بنویسم . مثل ِ همین پاراگراف ِ بالا ، مثل ِ این و این . مثل ِ همین خاطرات ِ عاشقانه ام که می خونید و من با موضوع ِ "پروانگی های آن روزهای صورتی" ، ثبتشون می کنم . اصلاً یه وقتایی می شه که ، اگه خاطرات ِ صورتی ِ گذشته ام رو به گذشته بنویسم ، نمی تونم باهاشون ارتباط برقرار کنم .
