شش روز ِ هفته که می رم سر ِ کار ، ساعت ۶:۴۵ ، به زور بیدار می شم . چون بی میل َم به کار َ م . و حوصله ی هم اتاقی هام و خیلی کارمندها رو ندارم . ولی روزهای تعطیل ، ساعت ۵ ، ۵:۳۰ یا ۶ صبح ، بیدارم . چون نمی خوام روزم رو از دست بدم . توی زندگی ِ من ، خواب ، اولویت ِ آخر رو داره . من شب ها بیهوش می شم ، وگرنه خودم به قصد ِ خواب ، سَرَم رو نمی ذارم روی بالش .
امروز ، اینقدر خوابم میاد که نگو . با خودم گفتم امروز که نمی تونم دوستم و شوهرش رو ببینم . فقط دیدار با اونا ، توی اولویت ِ اوله . همه چی می ره اولویت ِ آخر . ( اولویت ِ وسط هم ندارم احتمالاً : ) ) پس گور ِ بابای خرید و کارهای عقب مونده . بعد از اداره ، می گیرم می خوابم تا غروب . بعد یهو گفتم چند روزه که دلم برای فندق یه ذره شده . شب ها که می خوابم ، ناراحتم . چند روزه که راه می ره و من نرفته ام ازش فیلم و عکس بگیرم . می خوام از تاتی کردنش ، از راه رفتنش ، فیلم بگیرم . می خوام رنگ ِ گواش بگیرم ، کف ِ پاهاش رو رنگی کنم ، و بفرستمش روی یه مقوا ، که راه بره ، و بعد ، رد ِ پاهاش رو قاب کنم . می خوام کف ِ دست هاش رو رنگی کنم و فشارشون بدم روی مقوا . من می میرم برای دُخمل ِ قشنگ ِ مون . امروز می رم رنگ ِ گواش می گیرم . بعد یهو یادم اومد دخترخاله هم ، نی نی آورده و باید برم دیدنش . خدای من ! کی حوصله ی فکر کردن به کادو داره . کی حوصله ی چند ساعت الکی نشستن پیش ِ زن ها رو داره . بعد یهو یادم اومد که هر چه زودتر باید برم دیدن ِ جی یون ، عروس ِ کـُره ای ِ عمه ، که تازه اومده ایران ، و برای دو هفته اینجاست . دیروز اومده بود خونه ی ما ، ولی من نبودم . پارسال تصمیم گرفتم انگلیسی ام رو تقویت کنم ، که راحت تر با هم حرف بزنیم . حالا یکسال از دیدار گذشته و من پیشرفت که نکرده ام ، پسرفت هم کرده ام . خیلی از لغات فراموشم شده . حالا من برم دست و پا شکسته تر از پارسال باهاش حرف بزنم ؟ غیر از اینها ، هنوز روز شروع نشده ، خریدهای کوچولویی توی برنامه ی امروزم نوشته شد . اصلاً گور ِ پدر ِ خواب . همون بهتر که اولویت ِ آخر رو داره برای من .
بعداً نوشت :
زنگ زدم به مویابل ِ دختر عمه ، که بگم کی خونه هستید که بیام دیدن ِ جی یون . یهو دیدم جی یون خودش تلفن رو جواب داد . شاخم در اومده بود که اینقدر خوب فارسی حرف می زنه . می گه "کی میای ؟" . عصر ساعت ۵ دارم می رم خونه شون : )
